Παραμαρίμπο
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Παραμαρίμπο είναι 5°52’ βόρειο πλάτος και 55°10’ δυτικό μήκος. Αρχικά στην περιοχή εγκαταστάθηκε ένας εμπορικός σταθμός των Ολλανδών, που καταλήφθηκε από τους Βρετανούς το 1630. Το 1650 η πόλη έγινε η πρωτεύουσα της νέας, βρετανικής, αποικίας.Το 1947 ο πλθυσμός της ήταν περίπου 73.000, ενώ σήμερα φθάνει περί τους 250.000 κατοίκους. Παραπέμπουμε στη σελίδα του Wikitravel για σύντομο ταξιδιωτικό οδηγό. Το Παραμαρίμπο είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής πόλεις: .
Οι κάτοικοι του Παραμαρίμπο είναι κυρίως ινδικής, αφρικανικής, και ολλανδικής καταγωγής, καθώς και ιθαγενείς. Τον Ιανουάριο του 1821 μια πυρκαϊά στο κέντρο της πόλης κατέστρεψε πάνω από 400 σπίτια και άλλα κτήρια. Η πόλη απέχει περί τα 15 χιλιόμετρα από τις εκβολές το ομώνυμου ποταμού στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Τα μαύρα twatwa (είδος σπίνου με μεγάλο ράμφος, το Oryzoborus crassirostris) είναι τα συνηθέστερα χρησιμοποιούμενα πτηνά. Το Παραμαρίμπο είναι η γενέτειρα αρκετών ποδοσφαιριστών, ορισμένοι από τους οποίους κατέληξαν στην εθνική ομάδα της Ολλανδίας: Το Παραμαρίμπο είναι κτισμένο γύρω από τη μεγάλη Onafhankelijkheidsplein (Πλατεία Ανεξαρτησίας), στην έκταση της οποίας είναι κτισμένο το Προεδρικό Ανάκτορο (πρώην Κυβερνείο) και η Εθνοσυνέλευση. Υπάρχει το μουσείο Surinaams, το Νομισματικό Μουσείο (Numismatisch Museum), το φρούριο Fort Zeelandia του 17ου αιώνα, αγορά και κανάλια που θυμίζουν την Ολλανδία.
Τα ποικίλα ολλανδικά αποικιακά οικοδομήματα στην πόλη περιλαμβάνουν και το Cupchiik coliseum. Στην πολυεθνική πληθυσμιακή σύσταση του Παραμαρίμπο αντιστοιχεί μία εξίσου μεγάλη ποικιλία λατρευτικών χώρων. Μία δεύτερη φωτιά τον Σεπτέμβριο 1832 κατέστρεψε άλλα 46 σπίτια στο δυτικό τμήμα του Waterkant. Τα κυριότερα εξαγωγικά προϊόντα του Παραμαρίμπο είναι ο χρυσός, ο βωξίτης, το ζαχαροκάλαμο, το ρύζι, το κακάο, ο καφές, το ρούμι και η τροπική ξυλεία.
Τις Κυριακές και αργίες διεξάγεται ένας δημοφιλής διαγωνισμός ωδικών πτηνών. Βρίσκεται στο ομώνυμο διαμέρισμα, στις όχθες του ποταμού Σουρινάμ.
Η περιοχή πέρασε αρκετές φορές διαδοχικά από τους Βρετανούς στους Ολλανδούς και αντιστρόφως, και κατέληξε στους τελευταίους το 1815, που την κράτησαν μέχρι την ανεξαρτησία του Σουρινάμ το 1975. Υπάρχουν δύο συναγωγές, αρκετά τζαμιά, δύο μαντίρ, ένας ναός της Εκκλησίας της Ολλανδίας και ο Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, κτισμένος από ξύλο το 1885, ο οποίος θεωρείται το μεγαλύτερο ξύλινο οικοδόμημα ολόκληρης της Αμερικής. Το ιστορικό κέντρο του Παραμαρίμπο ανακηρύχθηκε το έτος 2002 ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία στην πόλη (Ambassador, Combi Inn, De Luifel, Eco-Resort, Fanna Guesthouse, Guesthouse Amice, Hotel Savoie, Krasnapolsky, Lisa s Guesthouse, Solana Guesthouse, ξενώνας της YMCA), με το κυριότερο και μεγαλύτερο να είναι το Torarica Hotel, που περιλαμβάνει και καζίνο. Στο Παραμαρίμπο βρίσκεται και ο μοναδικός κινηματογράφος της χώρας. Το Παραμαρίμπο εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Johan Adolf Pengel και το Zorg-en-Hoop για τις τοπικές πτήσεις.
Στην πόλη υπάρχουν βιομηχανίες τσιμέντου και χρωμάτων. Το Παραμαρίμπο φημίζεται για την πολυεθνική πληθυσμιακή του σύσταση. Η πλατεία γειτονεύει με το Πάρκο των Φοινίκων.
Συντεταγμένες: 5°52′0″N 55°10′0″W / 5.86667, -55.16667 Το Παραμαρίμπο (Paramaribo), γνωστό και με το συντομευτικό προσωνύμιο Par bo είναι η πρωτεύουσα και ο σημαντικότερος λιμένας του Σουρινάμ στις βόρειες ακτές της Νοτίου Αμερικής.